ไปวิ่งงาน "เดิน-วิ่งการกุศล สนตอ." ครั้งที่ ๙ ระยะทาง ๙ ก.ม.

วันนี้ 29 พย. 2552 เอาอีกแล้ว อาจารย์ใบ้หวย ฮะๆๆ

งานวิ่งของ สมาคมนักเรียนเก่าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ไปมั่วแจมด้วยคน

ไม่พร้อมด้วยประการทั้งปวง1.ไม่ได้ซ้อม ต้องบอกว่าซ้อมน้อยมากกว่า
2.ไม่ได้พักผ่อน วัน2วันมานี่ทำงานหนักมากไข้ขึ้นเลย
3.เงินก็ไม่พร้อมน้ำมันหมดไม่มีตังเติม อาศัยไปลุ้นเอาข้างหน้า พยายามขับรถให้วกวนน้อยที่สุด
4.จริงๆไม่ว่าง กรรมการหมู่บ้านเรียกไปทำอะไรไม่รู้ แต่ทำไม่สนใจ

ตอนแรกนึกว่าเป็นงานภายในของโรงเรียนงานเหมือนจะเงียบๆ

กลัวจะเหงาไม่มีคน ไปถึงตี 5 ครึ่ง ไม่มีใครเท่าไหร่เลย หาที่จอดไม่ยากตอนแรกยังหวั่นๆ

แต่พอเดินมาที่สมัครลงทะเบียนสิ คนเยอะมาก มีทั้งครูอาจารย์ ศิษย์เก่า นักเรียนปัจจุบัน แต่บุคคลภายนอก เดินกันเต็มลาน ทั้งมาลงทะเบียนทั้งมาวอร์มอัพ กลิ่นน้ำมันมวยหึ่งไปหมด

บอกตามตรงงานนี้ไม่รู้จริงๆว่าวิ่งยังไงไปทางไหน กะไปตายดาบหน้า แหะๆๆไปบริเวณลงทะเบียน เป็นเด็กนักเรียนแข็งขันมาช่วยกันทำงาน ตอนเดินไปสมัคร น้องนร.นักเรียนบอกว่าช่องนี้รับสมัครอายุไม่เกิน40นะคะ เอ่อ เราหนังหน้าล้ำวัยไปมากแล้วหรือนี่ ถูกช่องแล้วล่ะจ๊ะน้อง พี่แค่ 29 จ๊ะ (ที่เกินนับเป็นเดือน)

ใบสมัคร 250 บาท เท่ากันทั้ง วิ่ง 9 กิโลเมตร และ เดิน-วิ่ง 4 กิโลเมตร ได้บัตรมาหน้าตาแบบนี้ เอาไปรับเสื้อได้ 1 ตัว พร้อมมีหางบัตรจับสลาก ไปแอบดูรางวัลแล้ว โห ไมโครเวฟ บัตรพักโรงแรม ไม่ใช่ขี้ๆ

เสื้อหน้าตาแบบนี้ โปโลมีปกสีเขียวมีปัก สนตอ.และพระเกี้ยวหน้าอกซ้าย นายแบบหน้าตาดี ใส่อะไรก็ดูดี ตอนแรกใส่เสื้อกล้ามมาจากบ้านตัวนึงแล้ว เห็นเสื้อสวยเลยใส่ทับ ปรากฎว่าอุ่นดี(อากาศหนาวนิดนุง)เลยไม่ยอมถอด ติดเบอร์เรียบร้อย โปรดสังเกตที่เบอร์(ไม่ใช่อายุนะ) ให้หวยมาหลายงวดแล้วขอบอกฟ้าเริ่มสว่าง คนเริ่มเยอะ ใส่เสื้อเขียวก็ดีแล้ว ไม่เขินดี สังเกตรอบๆ มีซุ้มอาหาร(ฟรี)เยอะมาก แต่ไปถามเค้าบอกว่าจะเปิดให้ทานตอน 7โมง 15 เลยแห้วเลย มีแต่พวกน้ำเกลือแร่ โค้ก น้ำเปล่าที่เปิดให้ทานได้ ต้องขอบาย เพราะเป็นคนตื่นเต้นแล้วเข้าห้องน้ำบ่อย มาจากบ้านก็ดื่มน้ำตุนไว้เยอะแล้วบรรยากาศบริเวณงานรอบๆ ร่มรื่นมากๆ เคยมารร.เตรียมแค่ครั้งเดียว ตอนนั้นมาตอน ม.4-ม.5 จำไม่ได้ ตามเพื่อนมา ตอนนั้นใครๆก็อยากสอบเข้ารร.เตรียม จำได้ว่ามารู้จักรร.เตรียมก็ ม.4 แล้ว แต่เพื่อนเก่งๆย้ายมาหลายคน  รร.เก่าว่าไกลบ้านแล้วไม่อยากลำบากนั่งรถไกล
ต้นไม้ใหญ่ๆเยอะไปหมด กำลังได้อารมณ์ชิลๆ ตอนเปิดงานมีอดีตผู้ว่ากทม คุณอภิรักษ์ ศิษย์เก่ามาเปิดงาน แต่ไม่ได้สนใจเพราะเริ่มง่วงล่ะสิ

มีเสียงประกาศออกไมค์นับถอยหลัง 10-9-8-7..
แล้วบอกออกวิ่งเลย ยังไม่ได้วอร์มอัพกัน คุณอภิรักษ์เปิดงานไม่ยื้ดเยื้อ

เส้นทางวิ่งบอกตรงๆว่าไม่รู้มาก่อนไปทางไหนเลี้ยงทางไหน งานนี้ต้องอาศัยวิ่งเกาะเป็นปลิงอย่างเดียวอย่าให้ข้างหน้าคลาดสายตาไม่งั้นซวย อาจจะไปโผล่หัวลำโพงก็เป็นได้

รูปอาจจะไม่ชัดดูไม่รู้เรื่องเอาเป็นบรรยากาศละกันพอออกจากจุดเริ่มต้นบริเวณถนนในรร.แล้วตรงมาออกประตูใหญ่ทางถนนพญาไท แล้วเลี้ยวซ้ายไปตามทาง

ตอนนี้วิ่งอย่างเร็วผิกแผนหมด เพราะดันกะวิ่งแบบปลิงเกาะติดกลัวหลง ไปเกาะคนวิ่งเร็วทีมชาติ ตายสิครับ พอวิ่งได้ซัก 500 เมตรแทบจุก ต้องเปลี่ยนโฮสไปเกาะคนอื่นแทน

วิ่งมาตามถนนพญาไทไม่เท่าไหร่ ก็วิ่งกลับเข้าไปในจุฬาที่ประตูอนุสรณ์สถาน วิ่งผ่านคณะสถาปัตย์ ต้นไม่เยอะยังไม่่ร้อน เปลี่ยนไปเกาะผู้หญิงเดินมอง เอ้ย ตามก้นไปตลอดช่วงนี้
ผ่านคณะอักษรฯ หัวใจรู้สึกแปร๊บๆมีความหลังที่นี่ (เคยมาจีบแม่ค้าที่โรงอาหาร)  รู้สึกหนาวๆร้อน เพราะบรรยากาศเหมือนวิ่งอยู่ในวัดมาก มองหาว่าป่าช้าอยู่ตรงไหน  กำลังเหนื่อยขอไปนั่งพักหน่อย (มีต่อ)วิ่งเพลินๆ น้องที่เกาะหายไปไหนแล้วไม่รู้ แล้วข้างหน้าเริ่มห่าง เฮ้ยเริ่มไม่ค่อยดี อย่าทิ้งกันไว้สิ มองข้างหน้าก็หาย ข้างหลังก็ห่าง รู้สึกเดียวดายแม้ยามหมู่ในฝูงชน ดุจหมาป่าเดียวดายในคืนอันโดดเดี่ยว (นอกเรื่องแระ)

ช่วงนี้ ผ่านคณะวิศวะ ตรงไปตามถนน มีรถจอดอยู่คันนึง ด้วยความสงสัยเลยวิ่งไปดูปรากฎว่าเป็นรถพยาบาลรพ.รามาฯ มาถูกที่ถูกเวลามากๆ กะลังต๊อแต๊เดียวดาย แต่เดี๋ยวก่อนวิ่งขึ้นรถพยาบาลตอนนี้จะเสียอิมเมจ ขอกัดฟันไปต่ออีกหน่อยหวังว่าจะมีอีกคันอยู่ข้างหน้านะครับวิ่งมาเรื่อยๆ ออกถนนใหญ่อีกแระ ไม่ชอบเลยควันเยอะ แถมรถแท๊กซี่ชอบมากระแซะจอดรับส่งคน สังเกตไม่มีคนตามเลย ถนนเป็นของเรา ข้างหน้าพอมีบ้างให้ดกาะ แต่เหลือน้อยเต็มที ตอนนี้ต้องเกาะแน่นหน่อยถ้าหลุดแล้ว จะได้ไปหัวลำโพงแน่ๆ แต่พี่ข้างหน้าวิ่งเร็วอ่ะ ทำเอาเหนื่อยไปด้วยตอนนี้รู้สึกว่าคิดผิดที่มาวิ่งวันนี้ มองหารถพยาบาลไม่เห็น เห็นแต่รถปอเต๊กตึ้งของวัดหัวลำโพงมาจอดติดไฟแดงอยู๋คัน ถ่ายรูปไม่ทันท่าทางจะรีบมองฟ้าแล้วบอกว่า ถุยชีวิต กรูมาทำอะไรวะเนี่ยวิ่งถนนใหญ่ได้แค่แป๊บเดียวก็เลี้ยวซ้ายเข้าจุฬาอีกทีประตูคณะบัญชี ตรงมาตามทางถึงศาลาพระเกี้ยว ดูจากรูป วังเวงมั้ยครับ เดียวดายเจงๆ ดีที่มีเพลง Groove Riders จาก Ipod touch คอยเป็นเพื่อน ตอนนี้ she’s hot แต่ตูถ่านหมด อ้อไม่ได้ใช้ถ่าน ใช้ไขลานเอา(อย่างโบราณ)ตรงมาตามทางผ่านคณะรัฐศาสตร์ เลี้ยวซ้ายออกถนนอังดูนังค์ ตอนนี้เริ่มไม่อยากคุยกะใครละ ไม่ถ่ายรูปด้วย ไม่สนใจใครทั้งนั้น ก้มหน้าก้มตาสมน้ำหน้าตัวเองอย่างเดียว ตึกอะไรไม่ต้องถามไม่รู้เลี้ยวซ้ายเข้ารร.ฝั่งถนนอังรีดูนังค์ โอ้วสวรรค์ เจอซุ้มน้ำ เหมือนพระมาโปรด แต่น้ำโครตเย็นใส่น้ำแข็งด้วยเสียวฟันโคดๆ กินไม่ได้อีก เอามาราดตัวให้เท่อย่างที่ทีมชาติทำก็หนาว ตกลงกินไปนิดเดียว อากาศเริ่มร้อน ไม่น่าใส่เสื้อทับ2ตัวเลย แต่ถอดตอนนี้ไม่ได้เพราะเบอร์ที่ติดเข็มกลัดมันติดเสื้อทั้ง2ชั้นเลย ถ้าถอดน่าจะทุลักทุเรศเป็นอย่างมาก และเสียอิมเมจพอสมควรกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง มีคนบอกว่าได้ 3 กิโลเมตรแล้ว (หา ที่วิ่งมานี่3กิโลหรอ!!!) พอจะนึกออกแระ เค้าให้วิ่งวนแบบนี้ ตอนนี้3โล ก็วิ่ง 3 รอบ ถุยชีวิตอีกครั้ง

รูปนี่ไม่ต้องถามนะ จะถ่ายคนที่บอกว่า3กิโล แต่กดชัตเตอร์ช้าไปหน่อย คิดดูเหนื่อยแค่ไหน ขนาดนิ้วยังเหนื่อยเลยจะฉายหนังวนก็กลัวจะเบื่อ เอาเป็นว่า มาทางเดิมถึงประตูบัญชี มีน้องนร.คอยแจกยาง เอาไว้บอกว่าเรามาถึงแล้ว ตอนนี้ มาถึงรอบที่2แล้วได้ยาง 2 เส้น ตอนส่งได้แอบแตะมือเด็กนร.นิดนึง รู้สึกซู่ซ่าดีมีกำลังใจขึ้นมาทันทีเหงา…ถึงจุดเริ่มรอบ2 ตอนนี้ 6 กิโลเมตร มีคนมาคอยเชียร์น่าจะเป็นอาจารย์ มีบางคนครบ3รอบเข้าเส้นชัยไปแล้ว อาจารย์มาชะโงกหน้าถามกี่รอบแล้ว ไม่มีแรงจะตอบ (หยิ่ง) เหลืออีกรอบนึงวิ่งไปด่าตัวเองไป จะใส่เสื้อมา2ตัวทำไม แต่ไม่เป็นไรตอนนี้ได้เพลง โป้โยคีเพลย์บอยมาพอดี ขอหอม เลยส่งสายตาเจ้าชู้เรี่ยราดไปตลอดทาง (ทั้งๆที่ไม่มีใคร เค้าไปกันหมดแล้ว)

เหมือนฟ้ามาโปรดมีคนให้เกาะแระ แต่ไม่จำเป็นเพราะวิ่งทางเดิม แต่ก็ยังดีแสดงว่ายังไม่หลงฝูง

ตอนนี้มีคนหยุดเดินกันเป็นแถว วัดระยะคร่าวๆ ก็น่าจะ 6-7 โล ได้ เหลืออีก 2 โล สู้ๆตรงนี้เป็นช่วงที่เลี้ยวโค้งสุดท้ายแล้วจะเข้าเส้นชัย (รอบที่3) มีคนอยู่ข้างหน้าก็โอเค ตอนนี้ไม่เหนื่อยแล้ว เพราะวิ่งช้าๆ และเพลงก็มันมาก (เอาเพลงอกหักรักคุด บอยตรัยออกหมด)เมื่อคืนนั่งโหลดเพลงจัดเพลย์ลิสต์อย่างดี

พี่ตำรวจอำนวยความสะดวกให้ดีมาก เหมือนถนน อังรีดูนังค์เป็นถนนส่วนตัวยังไงยังงั้น ใครที่ไปแถวนั้นเมื่อเช้าขออำภัยด้วยเพคะตอนเข้าเส้นชัย 9 กิโลเมตร ต้องเตรียมเก๊กให้พร้อมเผื่อสื่อจะมาถ่ายรูปทำข่าว กะเข้าอย่างเท่เลย

ปรากฎว่าไม่มีใครมาสนใจเลย คนที่เข้าที่1 เค้ามาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ตากล้องก็ไม่สนใจตอนเข้าอุตส่าห์ยกมือเลียนแบบอูเซน โบล์ทด้วย ว้าา

มองหาคนมาด้วยว่าจะรอถ่ายรูปให้หรือเปล่า โน่นอยู่ที่ซุ้มอาหาร ที่มาก็อยากได้แค่รูปเอากลับมาอวดนี้ละ (เป็นคนขี้อวด)

ซุ้มอาหารเยอะมากๆ ส่วนใหญ่จะเป็นของศิษย์เก่า มีเป็น10ร้าน

ร้านข้าวหน้าไก้ ข้าวต้ม โจ๊ก ข้าวไข่เจียว ขนมครก ไอติมกะทิ กล้วย ข้าวต้มมัด หมูปิ้ง แถมยังกินได้ไม่อั้น สวรรค์เลย

ประหยัดข้าวไปวันนึงแถมเอาหมูปิ้งมาฝากน้องหมาเพราะขนกลับบ้านด้วย อิอิ

แลคตาซอยเดินวนไปขอกับผบ. ได้มาประมาณโหลนึง ยาอมตาตะขาบ น้ำยาอุทัย(เอามาทำไม)ได้เหรียญที่ระลึกมาด้วย (ไม่ได้เก่งเค้าให้ทุกคนที่วิ่งเข้าเส้นชัย) มาวิ่งไม่ได้หวังอะไรเล้ยยนอกจาก ได้เสื้อ ได้เหรียญ ได้รูป (ไปอวด)

แถมได้กินฟรีด้วย (อันนี้เรื่องใหญ่) ลงทุนค่าสมัคร 250บาท ค่าน้ำมันอีก 100 ค่าทางด่วน 45 บาท วันนี้

ใครที่สนใจเชิญมาวิ่งกันนะครับ เจอกันก็ทักทายด้วย ได้รับการขอบคุณจาก แมวหมาพิกเจอร์ครับ

—–

ระยะทางที่ไอพอดวัดได้ 11.3 กิโล เวลา 1 ชม. 4 นาที ถือว่าวิ่งเร็วเหมือนกัน(สำหรับผมเอง) คนที่เข้าคนแรกวิ่ง 30 นาที =_=’

[Via http://sidnett.wordpress.com]

Running is Just not Enough

A few months back I created a new habit in my life. I made working out twice a day “my thing.” I did the daily workout from the WOWs (Weekly Online Workouts) each mornig then either added a light run, some time on the stair stepper or some other workout.

I’ve had a couple people ask me if, now that I’m on an official training schedule for the LA Marathon, whether I will keep that two-workouts-a-day habit going? Or if the marathon training will be enough to give me a total workout.

The running parts of the marathon training plan, which I posted for all to see a few days ago, isn’t really all that tough for the most part. And the runnning alone is not enough for me to just do that and nothing else. It will not provide me a full-body workout. It won’t keep me in tip-top condition and it keep me feeling like I do now – in the best shape of my fricken life. So here’s what I’ve added to my marathon training.

On the days with the shorter runs of 3 and 4 miles, I follow up my run with some strength work. This week, for example, I had two 3 mile runs. I was done with those in about 26 minutes. Is that enough of a workout for my morning? No way. Not even close. Is it enough to make up for the two workouts I usually do in a day? Absolutely not. In fact, 3 mile runs are pretty much no-biggies for me. They don’t take much time or effort.

So when my workout buddies and I finished those 3 miles, one day we did some dumbbell activities, and the other day we did exercises using resistance bands. That way we were doing a good hour’s worth of exercise which is the bare minimum I’ll allow for my mornings! On the 4 mile day, we just spent extra time cooling down and getting in some good stretching.

Then . . . later on during all of those days, I did my second workouts. On my three running days, my second workouts were all about strength training. Not all heavy-duty or intense, but enough to get me to sweat and to get my heart beating a bit. I used ;ight dumbbells a couple of nights, and did some bodyweight exercises on my Bosu ball one night.

What about Tuesdays and Fridays, when I don’t do training runs? On Tuesday I pulled activities from the WOWs and from my own head, and my workout buddies and I did a Musical Workout. I made five groups of exercise, each set had three exercises (one for the upper body, one for the lower, and one for the core). We focused on one set of exercises for one song. (I had our stereo blasting into my backyard). We each spent however long we wanted to on each activity and just kept rotating through the three activities of a set until the song was over. Then we moved on to the next set for the next song. I got through all 5 sets a total of two times by the time the hour was up and we were pushing it and working our butts off.

That night, I treated myself to 15 minutes on our new treadmill for my second workout of the day. I kept it light, but with the training runs being so short right now, I wasn’t too worried about overtraining.

Friday’s workout was a light beach workout. Again I took ideas from the WOW for Friday, tweaked them to make them work with a group of three and a football and had a blast. My second workout that day was playing with my dumbbells again for a good 30 minutes. I was so tempted to get on my treadmill or my stairclimber since the morning’s workout was so light, but I knew I had an 8 mile run waiting for me in the morning.

So, as you can see, marathon training is just not enough to replace what I was already doing. All that running is good, but it’s only 4 days a week and much of it is ever so short. I want full-body fitness. I want to keep my body moving, and strong, and fully-fit, and healthy. So I believe in mixing the run training for the marathon with full-body workouts that keep my whole body strong and fit.

I’m not over-training. I’m just getting in two good workouts a day. I know when to back off and go light, and I know when it’s time to push hard. We need a mixture and we need to do what it takes to be fully fit. I can’t get behind any marathon, half-marathon, 10k, or 5k training plan that has you doing nothing but running and resting. If you want to be fully fit, ready for anything in life, truly strong and in truly great shape, you gotta do more than just run.

[Via http://frealfitness.wordpress.com]

Laoag Tour: The Preview

It was another long weekend here in the Philippines, another chance for a great adventure.  For me and three other guys from the takbo.ph camp it would head us north—way up north—to the city of Laoag, Ilocos Norte, primarily for Run Ahead Raising a Roof race tomorrow morning.  Of course this city had much more to offer, and here are some previews:

About six hours into the bus ride: sunrise

Our Laoag-bound bus on a stop-over

We arrived at the city proper after about nine hours of travel. Arriving at our hotel we were treated to a breakfast buffet.

Breakfast

Buffet

Takbo.ph in Laoag

These are just previews of our first few hours, watch out for my complete story soon…

[Via http://runningpinoy.wordpress.com]

Turkey Trot 2009 Race Report

Distance: 10K
Time: 45:31:72
Avg Pace: 7:20
Overall Place: 95/386
Gender Place: 15/158
Division Place F 35-39: 1/18

A big thanks to Christine and Maureen who kept me company and made me work harder than I thought I could!  You two are great!  I can’t wait to race with you again.

Happy running…

“If I can go out there and do it, then I can encourage other people. I don’t mean to run marathons. I mean to do, to fulfill their dreams, whatever they want to do.” -Ed Nagle

[Via http://gristwoo.wordpress.com]

Happy Thanksgiving and Long Run Thursday

Happy Thanksgiving!

 

Image Credit

I am planning on celebrating this holiday in the same way I celebrate everything special these days:  by going for a run!  I have a 10-miler scheduled for this weekend, so since I have no intention of hauling this body through the fine streets of our little community while full of the feast I fully intend to devour later today, I opted to get out there and go before our family meal. 

It’s supposed to be rainy and snowy.  What a wonderful mess!  I sure hope it stays that way. 

So, in lieu of Long Run Friday, Presenting…Long Run Thursday!

Away we go!

THE PLAN:  10 mile run today.  Gotta try and get done early enough to be useful for the Thanksgiving preparations. 

PREDICTION:  Awesome, of course.

THE REALITY:  To be determined.  I’ll update you all afterwards, assuming I survive.

[Via http://mommygogo.wordpress.com]

It's Thanksgiving Eve

I’ve had a tough time sitting down and making myself write this for some reason…probably because there hasn’t been anything too exciting to report.  Everything has been generally positive since my last post.  I’ve settled into a routine where I seem to be managing my injuries and making slow, steady progress with my workouts.

My new chest workout is going well; I’m getting stronger, the elbow hasn’t been bothered, and the shoulder has been OK.  I threw the 18# ball today without any pain, at least not yet.  I had a couple of pretty decent tosses, only about a foot short of my best ever.  I guess secretly I was hoping for a little better, but considering the last time I threw the heavy ball was over 2 months ago I guess I should be satisfied.  It usually takes a little practice to get re-coordinated, so maybe the next time I can tie the strength and the technique together.

My last few  interval running workouts have all been good as well.  I stretched my 400s up to 500s at the same speed and rest period.  I decided to get rid of my anaerobic endurance run…it was just  painful and took me to long to recover.  I replaced it with 12oo meter repeats (3).  I ran my first one at 10 mph, which was tough but didn’t kill me.  Tomorrow I am going to try to run a mile at that pace, which is a 6-minute mile.  I set that as my goal for November…if I can do it will be a new lifetime best.  Part of me is dreading the attempt, but I know I’ll feel great if I pull it off.

I’ve also started incorporating some cross training into my endurance workouts.  The additional running volume I’ve been doing this season seemed to be leaving me a little more beat up than I would like.  So on my easy days I’m doing some rowing or using the elliptical machines.  I can get my heart rate up where I need it without the impact associated with running, and my legs seem to be feeling better already.  I’ll just have to keep track and see if my running times continue to improve.

I have good days and bad with my hamstring injury, but it’s been that way for so long (over a year) that it hardly seems worth mentioning.  It doesn’t really prevent me from doing anything, it’s just a hassle dealing with the stiffness and soreness. 

On the nutrition front I’ve found a new protein source…almond butter.  I’ve never liked peanut butter, so I had my doubts, but decided to give it a chance.  To be honest my first taste (on a bagel with jam) put me off a little bit, but once I got used to the texture it wasn’t too bad.  I had it for the second time this morning and I didn’t mind it at all.

[Via http://tonygiov.wordpress.com]

November 23rd - Some Mondays Are More Monday Than Others

Today was a Monday for sure.  It didn’t help that I was exhausted after last night.  It wasn’t really a bad day overall, just really busy.  After work I hit the gym for a great run.  I was able to fairly easily run three miles.  I am happy to be seeing progress again.   I think the weight training is really helping as well.  Last Friday I got in a leg workout after my run and was fairly sore all weekend.  I felt better by Sunday and felt a bit lighter on my feet during today’s run.  My goal this week is to run three miles a day again.  Last week I put in the three miles almost every day but always had to walk for a little while after mile two.  This week I am hoping to do the daily mileage without walk breaks.

I didn’t speak to my kids today.  I am still planning on holding off a few days before trying to call them.  I am sure my girls want to see me and I am hoping if I wait until after the holiday things will cool off a bit and my ex will let me see them.  It’s hard to take a step back from the situation and not try and force a solution but I am confident this is the best course of action.

 

[Via http://runningfromaddiction.com]

Bangkok Marathon 2009

Sunday 22 November 2009. Sanam Chai, Bangkok. I have survived my second marathon.

Though I tried, I couldn’t sleep on Saturday. Took off early from the house. Since it was quite late (after 10 p.m.), I had to wait for quite a while for public transportation. Took a bus to Sanam Luang. Fell asleep on the bus a little bit. Arrived at the race area before midnight, well ahead of the 2 a.m. start time. Met Lung Thep, my uncle who helped organize the event. Ate some light snacks and drank water. Then I went to find a quiet spot in Suan Saranrom and tried to nap on a park bench, but couldn’t really sleep due to the mosquitoes. Next time I must remember to bring long sleeve shirts and long pants.

At 1 a.m., I started walking around, jogging lightly, and doing stretches. Rubbed on some analgesic cream (ครีมน้ำมันมวย). Put away my bag at the service tent and walked to the starting line.

At 2 a.m. the runners were in a party mood. Some looked calm. Some looked excited. We were all determined to conquer the 42.195 km in our own ways. I started off conservatively. The hill came early, when we had to get up the Pinklao bridge at about km 2.

I aimed for about 6min/km pace. The time at 4-km mark was a little bit slow. So I told myself to pick up the pace a bit. The pace was where I wanted it to be by about km 8. Then I just kept on a steady pace.

Throughout most of the first 30 km, we were running on elevated Borommaratchonnani road. We got to view a different side of Bangkok–the dark, cool, and quiet side. There were no people along this highway route, but we runners were constantly cheering each other on. This camaraderie is a beautiful thing.

I spotted Mr. Tham Chatunam, who is blind, near the turnaround point (15 km). People encouraged him and he was smiling. Very inspiring. Try closing your eyes and walking to your kitchen. To me that’s a challenge. Now imagine running a marathon with eyes closed. Incredible!

I felt like I was doing well in the first half of the race. I passed the 15 km mark, the first chip-scanning point, at about 1:28:xx, about 2-3 mins faster than last year. But I was still worried. A marathon does not really begin until km 32 (mile 20). That’s usually when the pain comes and the stored energy is depleted. Last year I was doing fine until a little bit after the halfway mark, where a cramp hit. So I was really careful and mindful with my body this year.

I tried to record a split with my watch when I passed each kilometer mark. In the early part, the marks were placed at every 2 km. But the placements became quite irregular in the second half of the race, so I stopped taking down the splits. Not a big deal. I aimed to better my last year’s time, where I ran 5:41. A fine effort would be to break 5-hr barrier. I knew if I could keep the 6 min/km pace, I would achieve that time goal. I kept reminding myself to be patient. “Don’t chase. Don’t push. Be conservative. Must save the energy for the last 10 km.”

On many occasions, I found groups of runners. If their pace seemed right, I tried to go with them. It’s easier to run with other runners than to be out there alone. Ran with runners from Lann Pho club (ลานโพธิ์) for a good stretch. Once I reached Rama XIII Bridge at km 28, I had to run long stretches alone in the dark though.

The km marks seem to be stretched out farther as the race went on, because the legs became heavier. Thankfully, the cramp, which I feared the most, never came. I had a couple moments of leg weakness, and the knees boggled. I felt a scare each time it happened. But I was able to keep on shuffling my legs. Ate banana along the way. Took three pieces in total. They probably helped in fighting off any imminent cramp. Thank you banana crew!

Hydration-wise, I took a sip of water or Gatorade at each station. Due to the cool weather, I wasn’t feeling too thirsty. I slowed down to drink the water, but never came to a complete stop. Skipped several stations, but never two stations in succession. I also drank lots of water before the race. Though I went to the restroom twice before the start, I felt the urge to use the restroom during the race. I decided not to make a stop at mobile toilet vans/roadside bushes though. I didn’t want to stop and start again. Didn’t get an analgesic cream rub-down this year either. Just wanted to keep the motion going, for fear of cramping up if I stop. “Just keep going” was my mantra.

I often had to train in warm weather, and I knew I don’t do well in such weather. It helped a lot to have a good weather today. Slightly windy and cool. Didn’t sweat much at all.

I was worried about the left hip and the calves before the race. However, the most serious pain I had was in my feet. The pain was excruciating. I tried to simply block it out. I thought, though it hurts, there’s nothing I can do about it so I better suck it up. There was no way I was going to quit. My thought flashed to Paula Radcliffe, battling her injuries during NYC marathon a few weeks ago. Winners don’t quit.

I ran along with a gentleman from Lan Pho during the final few km. When we came upon the walls of Wat Phra Kaew and the Grand Palace, we knew the finish was near. He stopped at the last water station but I decided to keep on going. At the final turn–a corner of the Grand Palace–people were yelling encouraging words. I picked up the energy to speed up onto Sanam Chai Road and finished strong. I crossed the line, looked down at my watch and up at the digital timer. The finish time was 3:55:xx.

In the race where I aimed for a sub-5-hr finish, I broke 4! The official time later came out on the website: my chip time is 3:55:05 and gun time is 3:55:15. I bettered my last year time (5:41:05 chip) by about 1:45. 1 hour and 45 minutes! This was absolutely amazing to me.

The beautiful thing is, it’s the training that has made this all possible. There is no luck involved. (Well, if there is a luck factor, it’s the weather. The cool weather definitely helped. It’s probably impossible for me to run this fast in typical hot and humid Bangkok weather.) The hard work–all those morning and evening runs–they paid off today. Finishing a marathon last year, is nice, but personally I feel more proud this year, because I really worked for it.

Now my knees, things, calves, feet are all hurting badly. I probably won’t be able to walk tomorrow but I don’t care. I had a great run. Right now I just want to rest and recover.

Some pictures from Sunday:

great view near the finish line

this year we have the largest participation in Bangkok Marathon history

after 42.195 km

what a great day

[Via http://aeroppon.wordpress.com]

C25K - Week 6 Day 3 - killed it!

conditions: mild summer day, no wind, 19 degrees celsius (66 F) and light rain.

For my first 25 minute run, decided to do my more difficult park track today.  Went out conservatively at what felt like a nice slow pace.  I desperately didn’t want to suffer the uncontrolled huffing and puffing that has plagued me on previous runs lately…

I completed the run no problems!  More so than the 20 minute run this one felt nice, definitely on a high!  My pace was about 6.05pk (9.48 per mile).  This puts me right on track for a 5K in under 30 minutes…  I’m very happy with myself at the moment…

It’s so strange though, I’m sure I was going more slowly but this is one of my best times versus distance and also my longest run.  I shortened my stride a little but travelled much further…  I almost feel like a runner
A special shout out to Goose, BrianK, shodack78, doehead, novicerunner, JustaT and committed and all on the C25K forum for lifting me and keeping me focused.

 

Runningman, Melbourne, Australia, The World

Bring on WEEK 7!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

[Via http://couch2marathon.wordpress.com]

A break from running

It’s been a few days since I did my last blog. It’s now Sunday morning at just before one on 22nd November; but you know that just by reading the date at the top of my blog.

Today I did what I was dreading, I did not go running because it was raining; a first. I thought it would be the cold that would stop me first but no, it was the rain. And I can’t do anything about it as it’s now the weekend.

To explain, let me take you back a few years to the late 70s early 80s. I stopped running at weekends as running 7 days a week went some way towards finishing my first marriage. OK maybe it wasn’t just the seven days a week it was the 3 times a day 7 times a week. Or maybe it was the 3 hours a time, 3 times a day, 7 days a week that really spoilt it.

The maths ran as; work 10 hours a day, run 9 hours a day sleep 5 hours a day. Time for anything else including wife 0 hours a day. Result divorce. Not sure what came first the chicken or the egg.

I want my 3rd marriage to work so I am planning on not making the same mistakes as last time.

[Via http://learn2run.wordpress.com]

It's official, no parents for two weeks.

Yup, an hour ago my step dad and Mumma buzzed away on the motorbike to embark on a two week trip down to the south island for the Burt Monroe rally.

Which means that for the next two weeks, it’s just me, my grandma and my brother in this house.
Ten bucks says I’ve gone insane by next Friday.

Mum was thrilled to ditch me in the middle of exams so she wouldn’t have to go through me tearing out my hair with stress. Fortunately enough, I tend not to be stressed by exams, just really really pissed off and I complain a lot about how they interfere with other things I would much rather be doing.

However, I am not that happy that she won’t be there for my scan on Monday… I bet there’s nothing wrong, but just in case there is, I wouldn’t want them to tell me I have an ovarian cyst and then not have my Mumma there for support… :/

Mum also has taken her camera with her!! Ahhhh! That means limited photos until December 6th Grandma Penny has said I can use her camera, so I will as much as I can. Hopefully Fat Santa will bring me my OWN camera for christmas… :]

Grandma Penny is very old fashioned and doesn’t like couples spending the night together, which means that for two whole weeks, the boyfriend isn’t allowed to stay over I’m really disgruntled by that because I was kinda relying on his company to keep me from going insane.

Today I plan to study- A LOT! I’m focusing entirely on Biology. I know I said I wasn’t going to study at all for Science, but I found out that I need a fairly good score on my exam to get into Biology next year. If I fail, NO bio for me! If I don’t get into bio next year, I won’t qualify for Massey to do my Bachelor in Sport and Exercise science, if I can’t do that, I can’t be a personal trainer! ahhhh So basically, it seems to me that my entire career is resting solely upon this Science exam that I know nothing about and am sitting tomorrow morning…

Not to mention how ill I’ve been the last three days. I haven’t run in THREE DAYS! I‘ll try and fit in some kind of workout today so I don’t lose my fitness and muscle, but that’s only if I feel up to it.

Happy 21st Birthday to my fave Suicide Girl- Radeo!

Anyway…  I have much studying, running and napping to do so I shall be rather busy today!

Have a great day

[Via http://jennylikestorun.wordpress.com]